۲. شکیبایی، گوش سپردنِ فعال، روی خوش و انرژی مثبت، لازمه مدیری است که در یک تشکل صنفی و اقتصادی فعالیت می‌کند.
۳. سیاست و دلبستگی به جریان‌ها یا چهره‌های سیاسی، امری شخصی است و نباید به فضای یک تشکل صنفی راه پیدا کند.
۴. در سخت‌ترین روزها؛ از کرونا و جنگ گرفته تا تحریم و ترور، اقتصاد تعطیل‌بردار نیست و مطالبه‌گری باید بی‌وقفه ادامه یابد.
۵. حمایت از هم‌صنفی‌ها نه بر پایه سلیقه و خلق‌وخو، بلکه یک اصل حرفه‌ای و اخلاقی است. شاید در درون اختلاف‌نظرهایی وجود داشته باشد، اما در بیرون همه پشت یکدیگر می‌ایستیم.
۶. گذشتگان فراموش نمی‌شوند. فرهنگ قدردانی باید نهادینه شود و هر کس که گامی در مسیر توسعه کشور برداشته است، شایسته سپاس و تکریم است.
۷. پیگیری و مطالبه‌گری زمان نمی‌شناسد. تأمین منافع عمومی، در نهایت منافع فردی را نیز تضمین خواهد کرد.
۸. باید همچون شمع بود؛ دیگران را گرد هم آورد، نقش ستون و تکیه‌گاه را ایفا کرد و با بهره‌گیری از خرد جمعی، مسیر توسعه را هموار کرد.
۹. در مسیر مطالبه‌گری، غرور، تقابل و تحقیر دولتمردان راهگشا نیست؛ باید با منطق، احترام و استدلال، برای مصالح اقتصادی ایستادگی کرد و سیاست‌گذار را قانع کرد.
۱۰. همواره باید آموخت؛ از گذشته درس گرفت و آینده را ساخت. سن تنها یک عدد است و این روحیه، صبوری، روی گشاده و حوصله فراوان است که انسان را در هر سنی جوان و اثرگذار نگه می‌دارد.

*پی‌نوشت: محمدرضا بهرامن، رییس خانه معدن ایران است که این تشکل را در طول ۲۵ سال گذشته به مرکز سیاست‌گذاری و تصمیم‌گیری‌های کلان بخش معدن و صنایع معدنی کشور تبدیل کرده است.